zondag 11 december 2011

Charles de Gaulle

Sommige luchthavens hebben van die repeterende ervaringen. Vier keer ben ik op London Heathrow overgestapt op een intercontinentale vlucht. Even vaak kwamen mijn bagage en ik niet gelijktijdig op de plaats van bestemming. 100% foutscore dus.
Op Paris Charles de Gaulle heb ik zonder uitzondering ruzie met taxichauffeurs. Verder eigenlijk nooit ergens, maar daar gewis. Schelden doe ik al niet meer, vloeken of een middelvinger evenmin en de neiging om mijn koffer op de motorkap te laten vallen kan ik steeds vaker onderdrukken. Een minachtende blik, daar blijft het meestal bij.

Wat is er aan de hand?, hoor ik u denken.
Welnu, als ik naar Parijs moet dan is dat meestal voor een beurs. Het beursgebouw is een kilometer van vijf van de luchthaven. Ook de bij beursbezoek voor de hand liggende hotels zijn relatief dichtbij. U kent ze wel, die onpersoonlijke nieuwbouwdingen aan de rand van een bedrijventerrein. Iedere keer vraag ik mij weer af waar ik het aan verdiend heb om daar te mogen logeren. Te ver om te lopen vanaf het vliegveld, in ieder geval met bagage, maar ruim binnen geluidsafstand om geen enkele landende of vertrekkende Boeing te hoeven missen.

Dat taxichauffeurs niet zitten te springen om zo’n ritje, dat kan ik mij heel goed voorstellen. Door ervaring wijs geworden neem ik daarom neem ik eerst achterin de taxi plaats, koffer in de achterbak. Dan pas vertel ik mijn bestemming. Al diverse keren is mijn bagage op straat gezet en werd ik, zelfs onder bedreiging van geweld, uit de auto gezet. De volgende taxi uit het rijtje nemen is een zinloze missie. Als de voorste weigert, dan doet de rest het zeker niet. Ik mag mee naar het centrum van Parijs, en anders moet ik de bus maar nemen.
Daar zit op zich nog wel een logica is, nog goedkoper ook. Maar dan moet er in het vertrek van zo’n vervoermiddel wel enige voorspelbaarheid te bespeuren zijn. Met grote onregelmatigheid verschijnt er een busje dat, weliswaar zonder meerkosten, een sightseeing over het luchthaventerrein begint. Al met al lukt het zelden om de afstand van hooguit 5 km binnen pakweg een dik uur te volbrengen.

Na een hectische dag op de beurs even lekker douchen in het hotel, altijd wel een lift te scoren, en daarna genieten van datgene waar Frankrijk zo bekend om is, de keuken! Een  reputatie uit het verleden weliswaar, uit de tijd dat we nog niet wisten dat er heel veel landen zijn waar uitstekend wordt gekookt. De restauratieve voorzieningen van het hotel beperkten zich op de avond van dit verhaal tot een automaat in de lobby. Met de kennis dat op het vliegveld een aantal restaurants zijn vertrok ik samen met een collega te voet die kant op. Dik half uur doorstappen, maar er zat nog wel wat leven in de ‘beursbenen’. De richting wist ik wel, en bleek ook correct. Jammer dat er een runway op de route lag. Een onneembaar obstakel. Het werd dus een dik uur.
Het Sofitel op het luchthaventerrein serveerde een uitstekende maaltijd. Tevreden, maar nu wel te moe om terug te lopen, aanvaarden we de reis naar het hotel. Het Sofitel-busje bracht ons keurig bij de terminal. Taxi’s voldoende. Ik hoef niets uit te leggen denk ik. Na een half uur wachten in de februari koude kwam ‘ons’ busje. Ik kon het niet nalaten om bij de voorste wachtende taxi nog even een bagagewagentje onder de bumper te duwen. J’adore Paris!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen